Home

Kabale is een stad zoals velen in Uganda. Een hoofdstraat die bruist, en gelijk daarbuiten lijkt het alsof de tijd stil heeft gestaan.
Samen met Duncan, mijn Ugandese steun en toeverlaat (Auto stuk? Geen probleem, binnen 10 minuten staat er een horde vrienden van 'em in de stromende regen paraat met een nieuwe accu.) loop ik door de hoofdstraat. Het is gezellig druk. Er loopt een vrouw langs met ontelbaar veel manden op haar hoofd. Ik zie een fiets waar 10 kippen en een tros bananen aan gebonden zijn en even verderop wordt een varken op een vuurtje gebraden. Een doodnormale dag in een warm Kabale.

Een bootje van dit weekend.

liefs,

lotti

Sinds een paar maanden werk ik in ‘het wereldje’: de ontwikkelingswereld. Na drie jaar belangrijke theorieen en mensen bestudeerd te hebben was het tijd om de theorieen los te laten en de mensen te ontmoeten. Een van die mensen kwam ik laatst op een conferentie tegen. Het was een belangrijke man met jarenlang ervaring in Afrika, grote projecten had geleid en wist waar hij het over had. Als groentje vertelde ik enthousiast over mijn ervaringen en plannen. Over de Zulu’s in Zuid Afrika en de Hutu’s in Rwanda. Hij hoorde mijn verhaal eerst geduldig aan en sprak toen met een glimlach de onverwachte woorden:  ‘Ach, jij bent nog fris…’. Die woorden dwarrelde de rest van de dag in mijn hoofd. Bedoelde hij dat ik nog veel te onervaren was? En was hij dan niet meer ‘fris’? Wat betekend ‘niet meer fris’ uberhaupt? Verbitterd? Of er helemaal klaar mee?
 

Cocon
Het is een gek gevoel. In ons hostel kun je een heel weekend in de zon hangen, niks-doen en vergeten wat er om je heen gebeurd. In je coconnetje even afgesloten van de buitenwereld. Het enige Afrikaanse aan ons weekend was het tempo; geen gehaast, niets dat nu moet gebeuren. Maandag zijn we weer helemaal uitgerust uit onze cocon gekropen en aan de slag gegaan op ons project.
 
Het Project
Ongeveer 20 minuten heel steil omhoog rijden ligt ons schooltje. De weg ernaar toe is al een belevenis op zich. Aan het meer zijn de locals zo ongeveer gewent aan blanken door relatief veel toerisme, iets daarbuiten is het een wereld van verschil. Kinderen spelen op de weg, en koeien en geiten zien geen verschil tussen hun weilandje en de dirtroad. Als onze auto langs komt rijden kijken sommige mensen verschrikt op. Hier geen grote overland-trucks of verwende toeristen: hier begint het echte leven.

Wilde eigenlijk een leuk verhaaltje typen, maar de verbinding is erg langzaam... vandaar voor nu alleen wat foto's.

foto 1; het schooltje
foto 2; ik was niet zo goed voorbereid op de regen. Duncan, een ugandese collega heeft een nieuwe outfit voor me gekocht :)
foto 3; uitzicht tijdens ons ontbijt...
foto 4; het klasje

Liefs,

Lotti

Je hebt regen, en je hebt regen. In Nederland kun je wakker worden en weten dat het een slechte dag gaat worden. Je gaat even snel naar buienradar.nl en weet ongeveer  wat je te wachten staat. Helaas bestaat er geen buienradar.ug en weet je pas 10 seconden van te voren dat je heel erg nat gaat worden. Toen ik vanochtend wakker werd was het kraakhelder. Inmiddels hebben we de straat moeten oversteken per taxi of fiets omdat de straat in een rivier veranderd is. Terwijl ik dit berichtje typ kijk ik uit over de hoofdstraat van Kabale. Ondanks de rivier en de regen dat nog steeds naar beneden klettert lijkt niemand zich hier echt druk te maken. Sommige duiken onder in een caféetje en beginnen een hiphop-feestje om 3 uur ‘smiddags. Anderen  wikkelen een plastic zakje om hun hoofd en gaan gewoon door waar ze mee bezig waren.

Je zou denken dat je na een paar keer ver-weg-reizen wel aardig georganiseerd en ontspannen op weg zou moeten kunnen. Helaas is mijn to-do-lijstje uitgegroeid tot een boekwerk en ben ik vannacht drie keer wakker geworden met dingen die ik vooral niet moet vergeten: overmorgen vertrek ik weer naar Uganda en ik heb er ontzettend veel zin in. Terug naar het project waarvan ik vorige zomer dacht: ‘hier wil ik terugkomen’.
 
 Be-More (www.be-more.nl) werkt tot nu toe in Zuid-Afrika en wil graag naar Uganda uitbreiden. Voordat er een compleet vrijwilligersprogramma kan starten, zijn er pilot-vrijwilligers nodig. Deze vrijwilligers gaan op ontdekkingstocht bij het project en de omgeving. Ik zal pilot-vrijwilliger zijn bij een peuterschooltje aan Lake Bunyoni, een meer in Zuid-Uganda.
 

Ik heb er de hele week niet teveel over proberen na te denken maar ik kan er nu niet meer omheen.. Ik ga weg... Heb nog geprobeerd m'n vlucht te verzetten, maar alles zit vol. Deze week was erg bijzonder:
Dansen in m'n Zulu-outfit

Ojee ojee, de laatste week is aangebroken.. Het is veel te snel gegaan, en wil eigenlijk nog niet naar huis..
Deze week gaan er nog paar dingen gebeuren: vandaag moeten we de directrice van 'onze' basisschool bellen (die met de heel veel cases) om een nieuwe afspraak te maken. We moeten meer informatie over de misbruikte kinderen hebben voordat we er echte cases van kunnen maken. We hopen voor donderdag een afspraak te maken.....
Morgen is de laatste tree... Kvind dat vreselijk want ik moet samen met de andere vrijwilligers voor de vrouwen van de tree een traditionele zulu-dans doen. En een zulu-dans is niet een hele leuke dans. Je moet je benen heel hoog in de lucht slingeren en een soort stampgeluid maken met je voet. Eeeeeenig!

Saubona! Unjani? Sapila!! Dit is natuurlijk het bekende Hallo!-Hoe gaat het?-Goed!-riedeltje in het Zulu! Het is echt een vreselijk moeilijke taal met aparte klanken. Je moet met je tong klakken, terwijl je aan het praten bent.. De kinderen proberen me het al een tijdje te leren, maar het gaat erg langzaam.. Ik heb veel te vertellen, eerst een stukje over onze 'missie' vorige week vrijdag..
The Reef

Even een korte update van vandaag! Ik ben vandaag samen met twee CSO’s naar een middelbare school gegaan om daar hiv/aids voorlichting te geven. Ik was ‘the driver’, en we gingen in ‘the merc’… The merc (afkorting van Mercedes) is een verhaal apart. Het is een enorme pooierbak, dus aanzien op de weg heb je wel, alleen het besturen ervan is moeilijk. Erg moeilijk. De wegen in een township (de school lag middenin het township) zijn namelijk heel erg heuvelachtig, en de ondergrond is losse steentjes. Ik ging dus al een beetje onzeker de auto in, en waar ik al heel bang voor was gebeurde.. We moesten aan het begin van het township een enorme heuvel op, en in het midden sloeg de auto af.. Normaal zet je de auto dan op de handrem, en doe je de hellingproef, alleen hier is de handrem een pedaal, naast de koppeling…..

Hallo!
De eerste foto's zijn van de support group afgelopen zaterdag, de andere van het paragliden (was heeeeeeel erg gaaf!!)
Liefs,
Lotte

Aids is war. Dat zei Jackie de eerste keer dat ik haar zag op het vliegveld. Ik kon me er toen nog niet zoveel bij voorstellen, natuurlijk zie je dingen op tv & lees ik er over door m' n studie, maar ik had nooit gedacht dat dat zinnetje zo levendig zou gaan worden.
Maandag

Hier wat foto's, uitleg komt later deze dag. (Moet even wisselen van computer). Xxxxxxxxx

Hallooo!!

Weer een berichtje uit (een errrrrg) zoning Lower Illovu (ik dacht dat ik in Amanzimtoti zat, maar ben er gister achtergekomen dat dat niet zo is)!
Ik ben nu alweer twee weken weg!! Het voelt veel korter. Alles gaat hier erg goed! Er zit zelfs ritme in m’n dag en een ritme is erg bijzonder als je in afrika bent.
Even m’n dagindeling: we worden elke dag rond 5:45 wakker omdat (niemand weet waarom..) er hier dan iemand voor ons huisje staat met een enorme bel. Die maar liefst 20 keer afgaat. Ik dacht eerst dat je daarna wel weer gewoon kon gaan slapen, maar hij gaat om de 3 kwartier. Mwoah. Het klinkt een beetje suf, maar we hebben hier hele mooie vogels ‘s ochtends. Ze zijn geel en hebben denk ik wel een staart van 30 cm.